Het is nooit mijn bedoeling geweest om weg te gaan bij weblog, maar iedereen kan zien dat mijn woorden misstaan in deze chaos. Daarom: http://silhouettenindeschemering.nl. Wees er welkom :)

16 december

De avond kloddert langs het raam. Het is zo’n dag waarop je ontdekt dat je schoenen niet waterdicht zijn en het elke keer precies (harder) gaat regenen als je naar buiten loopt. Zodoende zit ik met mijn voeten op de verwarming te luisteren naar een of ander raar wijf dat haar stem verloren is. Wat misschien door deze ellendige weersomstandigen komt, maar wellicht toch meer door slechte leefgewoonten.

Kom op nou, december! Waar is die heldere hemel die afsteekt tegen de rijp aan de bomen, de oostenwind, de wolkjes die we blazen op het moment dat we onze ogen dicht doen en de kou als een herinnering in onze kleren kruipt?
Nog vijf dagen, en dan wil ik de échte winter zien, als de zon zich krakend over de dragende velden werpt.

Eén debiel,
één seconde.

Zijn straten leeg
een stad die wacht
op het bericht dat niet komen zal,
de rook uit de schoorstenen gitzwart.

Wat overblijft is bitter en hard.

De jongeman uit Gent zag er uit als een echte Belg. Niet dat hij daar oorspronkelijk vandaan kwam, maar hij was goed ingeburgerd. Onmiskenbaar, met die grote Marcel Vanthilt-bril en het donkere, piekerige haar dat bijna meisjesachtig rond de bleke huid van zijn gezicht viel. Bleke huid, maar puntgaaf. Dat wel. En een glimlach die mijn zelfverzekerde looppas heel even deed vertragen. Hij was goed gekleed en droeg geen trouwring bovendien. Ook belangrijk.

In perfect Nederlands complimenteerde hij me over mijn werk. Weer die brede glimlach, witte tanden, kuiltjes in zijn wangen. Ik bedankte hem. Een knappe, intelligente en bovendien accentloze half-Vlaming. Het beviel me wel. Ik stelde nog wat vragen, die telkens met die lach beloond werden. Duidelijk: ik gecharmeerd van hem, hij gecharmeerd van mij. Eind goed, al goed.

Het is nauwelijks te omschrijven hoe leuk je bent. Ik bloosde er van, terwijl ik geboeid naar je luisterde.
Toch gebeurde er niet veel in mijn hoofd. Nu ik je eindelijk had leren kennen, kwam dat gevoel van lang geleden niet terug: het niet kunnen loslaten. Ik was angstaanjagend kalm. Kwam het omdat ik ouder geworden was? Of had ik mezelf geleerd niet van je te houden? Geen antwoorden.
Dus liet ik je gaan. We zeiden nauwelijks gedag. Jij verdween in de nacht, ik verdween in de nacht, en daar liep ik. Mijn wangen nog nagloeiend, maar je stem alweer vergeten.

Het toeval zal me vast geen tweede kans geven.